Preventie bij kinderen

Vandaag las ik in Het Nieuwsblad het artikel over de woningbrand die 3 doden eiste. De brandweer heeft de minister van Binnenlandse zaken gevraagd meer te investeren in preventie bij kinderen. Aan de hand van spelletjes kan hen aangeleerd worden wat te doen in geval van brand, maar de eerste bedoeling is hen te wijzen op de gevaren van spelen met vuur. In Scandinavië wordt 80 % van het budget van de brandweer geïnvesteerd in preventie en 20 % in het blussen van branden. Terwijl het hier in België net andersom is.

Gebeurt die preventie dan niet meer in samenwerking met de scholen? Ik herinner me nog dat we een namiddag naar de brandweerkazerne mochten gaan en dat we daar een demonstratie kregen van een frituurketelbrand. Hoe we zoiets moesten blussen en wat we vooral niet mochten doen. Als kinderen inderdaad van kleinsaf niet leren omgaan met een aansteker, lucifers en dergelijke, moeten we niet verwonderd staan van de ongevallen die ze kunnen veroorzaken. Ik ben dus ongelooflijk pro om kinderen hierop alert te maken. En mocht een bepaalde instantie hulp nodig hebben bij het ontwikkelen van een preventiepakket, dan ben je hier aan het juiste adres!

Status van uw kind

Hiermee begint het bericht van de Stad Gent. De bevestiging dat Bas naar de school mag gaan die we als eerste keus hadden opgegeven. Mijn kind wordt morgen ingeschreven zonder dat o zo gevreesde kampeergedoe! In plaats van het kamperen, werd het een digitaal proces waardoor we lekker lui in bed konden blijven liggen.

Hierdoor is de status van Bas in één slag veranderd van peuter naar toekomstige kleuter: 1 september wordt de grote dag! Zijn liesje staat al klaar (ja, valiesje gaat er blijkbaar niet in in dat kleine hoofdje :-)).

Generation Y neemt meer prints

Dacht jij ook dat jongeren  het helemaal uit vinden om dingen af te printen? Zij zijn zo gewend aan alles wat digitaal is, dat we veronderstellen dat ze het nemen van prints iets vinden voor de oudere generatie. Niets is minder waar. Uit ene studie in opdracht vna HP, blijkt dat jongeren tussen 16 en 24 jaar net meer gebruik maken van geprinte materialen op de werkvloer dan oudere collega’s. ”Van de generatie Y werknemers, die op dit moment hun intrede doen op de arbeidsmarkt, gebruikt maar liefst 85 procent vaak of zelfs altijd geprinte of geschreven materialen bij het maken van zakelijke beslissingen. Oudere werknemers doen dit een stuk minder”, zo meldt www.admanager.nl

Veritas is de perfecte anti-krisiswinkel

Vrijdag las ik een artikel in DE MORGEN, dat de winkelketen Veritas het heel goed doet en dat de krisis geen enkele vat heeft op de groei van het bedrijf. Mij bekruipt telkens een beetje een vreemd gevoel als ik een Veritas winkel binnenstap, het is alsof ze me elk moment kunnen ontmaskeren als een bedrieger. Ik begrijp niets van knoopjes en lintjes, garen en draad. En ik voel me onmiddellijk beschaamd, ik ben bang dat iemand me een vraag zal stellen want ik ben zeker dat ik het antwoord zal schuldig blijven. Voor mij is Veritas het symbool van de oerdegelijke moeder die met eindeloos geduld kleren repareert of opfrist en haar centjes spaart om vervolgens uit te geven aan zee, om voor haar kinderen een ijsje te kopen.

Schutter van 17 is zielig

Spelletjes verbieden voor kinderen op Europees niveau? Is dat de oplossing om uitbarstingen van geweld tegen te gaan? Natuurlijk gaan vele games wel echt te ver, maar om hier de oorzaakvan het probleem te leggen is kortzichtig en hypocriet. Waarom doet een jongen van 17 zoiets vreselijks? Waarom kondigt hij eerst aan wat hij gaat doen? Hij is gewoon heel erg eenzaam. Hij heeft geen vangnet in de maatschappij, hij heeft geen familie waarmee hij gezellig aan tafel zit en die hem vraagt wat zijn plannen zijn voor de toekomst. Hij is een slachtoffer van een maatschappij die kortzichtig is en een overheid die alleen maar grote kreten slaakt als er een ramp gebeurt en voor de rest hooghartig het hoofd afwendt. Jammer voor de jongen. Hij is dood. Jammer voor de slachtoffers want zij hadden er niets mee te maken. Een uitdaging voor het beleid want zij zijn schuldig en het zal niet helpen om de verklaring te zoeken bij de game-developers.

Lodewijk wordt geadopteerd

Lodewijk, de immens populaire goudvis van Kids2, beter bekend als fish bowl manager, wordt geadopteerd. Toen Kids2 ophield te bestaan, was de grootste bezorgdheid van het team niet: “HOe moet het met mij verder”, maar wel in de eerste plaats: “Wat gaat er nu met Lodewijk gebeuren?”. En ja vandaag kunnen we melden dat onze Lodewijk geadopteerd wordt door niemand minder dan het team van Ideekids/ideefiks onze bevriende kinderspecialisten. We wensen Lodewijk nog een schitterende toekomst tegemoet in de Bruiloftstraat.

Lang leve de muziek

Volgens onderzoek van de universiteit van Stanford uit Californië verkiezen hedendaagse jongeren het geluid van MP3’s boven het geluid van LP’s of CD’s.

Veel oudere muziekfans zweren bij de helderheid van muziek van CD’s of vinyl. Uit het onderzoek blijkt echter dat de ‘hedendaagse MP3-generatie’ liever naar MP3′tjes luistert. Omdat MP3’s zo makkelijk te krijgen zijn, zijn de meeste jongeren gewend aan de kwaliteit daarvan en verkiezen ze deze boven de muziek van CD’s of LP’s.

Veel producers klagen dat de muziek steeds luider moet worden om de aandacht van de MP3-generatie vast te houden, omdat diepte en helderheid verloren gaan op MP3′tjes. Ook zou door de compressie van de muziek de emotie in de muziek verloren gaan, omdat het verschil tussen de luidste en zachtste tonen gereduceerd wordt. (bron: www.portablegear.nl)

Harry Potter tovert geld

 Een exemplaar van het eerste boek over de tovenaarsleerling Harry Potter heeft 15.000 euro opgebracht op een veiling in Dallas in de Verenigde Staten. Het gaat om een van de 200 exemplaren van de eerste druk die met geïllustreerde wikkels werden verkocht.
“Harry Potter en de steen der wijzen” werd in 1997 uitgegeven in de Verenigde Staten. Het geveilde exemplaar bevatte een kaartje met de handtekening van auteur J.K. Rowling.

15.000 euro is een recordprijs voor een boek van Harry Potter met zachte cover. De koper is een stripverzamelaar uit Dubai (Verenigde Arabische Emiraten), wiens vrouw fan is van Harry Potter (bron: dereadactie.be)

De moderne kuisheidsgordel

Heeft iemand de reportage gezien op Koppen XL? Ik wou er al enkele dagen iets over schrijven, want de aflevering was op 3 maart. Het ging over de Amerikaanse ‘Purity’ beweging. Vaders sluiten zich aan bij een groep met volgende visie/missie: hun dochters mogen geen seks hebben, laat staan hun eerste kus weggeven voordat ze getrouwd zijn. De meisjes worden ‘gebrainwashed’. Hun vader moet de belangrijkste man in hun leven zijn. Een jongen die met het meisje uit wil, moet de toestemming krijgen van de vader, hiervoor zullen eerst afzonderlijke gesprekken/ontmoetingen plaatsvinden tussen vader en toekomstige schoonzoon.

Ok, het basisidee lijkt niet vergezocht. Geen seks voor het huwelijk betekent geen SOA’s, geen ongewenste zwangerschappen, geen verkeerde of te veel bedpartners, … Maar het verheerlijken van de vader gaat te ver. Weet je, ik hou ook van mijn vader en ik vind hem ook de meest fantastische vader ter wereld, maar ik vind Bas óók de meest fantastische zoon. Dus ik heb al 2 mannen die voor mij ongelooflijk belangrijk zijn.

Een goede seksuele voorlichting en het meegeven van waarden kunnen volgens mij ook helpen. Awel, Murielle Scherre, waar blijft de uitvoering van je idee?

Vrienden

Kids2, the family marketing agency, is helaas verplicht haar activiteiten te stoppen. Na 12 jaar groei en succes is Kids2 vorig jaar plots enkele van haar meest trouwe klanten verloren, omwille van reorganisaties en verandering in focus. Maar we waren in staat om het tij te keren en een aantal heel leuke nieuwe budgetten te verwerven. Maar op dat moment kwam de krisis. Deze heeft heel snel toegeslagen. In de tijdsspanne van slechts enkele weken kregen we een lawine over ons heen van budget cuts, uitstel van projecten, onredelijke negotiaties.

Net nu onze wereld weinig hoopgevend is, heeft dit me verplicht zoals men zegt “de boeken neer te leggen” Ik kijk niet bitter terug, maar ben wel heel triest om een mooi project zoals Kids2 op te geven en afscheid te nemen van alle mensen waarmee ik elke dag heb samengewerkt. Ik hoop dat iedereen overtuigd blijft van mijn professionele aanpak en integriteit. In elk geval blijft deze blog bestaan. Dus kom af en toe een kijkje nemen voor de allerlaatste nieuwtjes over kinderen en families. En laat gerust iets van je horen.

Een nieuw begrip: Hybernating!

Ik weet dat op Batibouw het woord cocooning terug in de mond wordt genomen, een beetje aarzelend misschien, want geef toe “cocooning” is toch echt niet zo stoer. Het is wel een teken dat we het geluk weer meer bij onszelf en onze familie vinden en niet zozeer in uitzinnige en hyperactieve bezigheden. Maar ik zou nog een stapje verder gaan. Nu komt het tijdperk van de “hybernating”
Het is een actieve manier van leven die vooral gericht is op overleven met een minimum aan impact en een minimum aan kost, maar door de terugkeer naar alles wat basis is, gaan we nu daar precies heel veel plezier uit halen. Het wordt een hele prestatie als je met je gezin goed kan hybernaten dan loop je geen enkel risico als de krisis nog verder door zou zetten. Je ziet trouwens in de grote wereldsteden reeds het fenomeen optreden dat jonge gezinnen wegtrekken uit de stad om zich te vestigen op het platteland. Op die manier drukken ze de kosten en vinden ze de band met de natuur weer terug. het heeft zo zijn voordelen om te hybernaten.

Yes, het is krisis: welkom aan de speel-ouders

Door het fenomeen van de groeiende werkloosheid is er een nieuw concept ontstaan: ouders die niets doen. Plots worden honderden ouders geconfronteerd met het feit dat ze heel veel tijd hebben en die dus in principe actief met hun kinderen zouden kunnen doorbrengen. Gedaan dus met altijd maar zuchten: “ik heb geen tijd om met mijn kinderen leuke dingen te doen”. Maar vele ouders weten helemaal niet hoe ze daarmee om moeten gaan. Ze zijn het niet gewend om hun kinderen te activeren (“Laat ze maar rustig naar TV kijken”) en vinden dat zelfs ook vaak niet eens leuk. Vele moeders hebben er een hekel aan om met hun kinderen te spelen en bedenken allerlei excuses om dit niet te moeten doen. Vaders hebben wel eens meer de neiging om mee te gaan in de fantasie van de kinderen en zich rot te amuseren met een spelletje in de tuin. Maar er is dus een grote opportuniteit ontstaan: kunnen we er een televisieprogramma van maken? “SOS speel-ouder” lijkt mij hiervoor een goede titel.
In Groot-Brittanie verscheen reeds een boek over dit fenomeen: “‘The Idle Parent’ van Tom Hodgkinson. De auteur vermeldt wel dat het niet altijd nodig is om actief met je kinderen te spelen, je mag hen gerust ook hun eigen ding laten doen zonder dat je daar altijd moet rondhangen.

Hina Matsuri

Op 3 maart wordt in Japan het Poppenfeest of Meisjesdag gevierd. Op die dag eren de families hun dochters en wensen ze hen een succesvol en gelukkig leven.

Er worden ceremoniepoppen uitgestald die het vroegere hof (keizer, keizerin, hofdames en musici) voorstellen. De oorsprong van dit gebruik komt vanuit het geloof dat poppen slechte geesten konden bevatten en vasthouden om zo de eigenaar te beschermen. Volgens oude Japanse gewoonten werden papieren poppen in een bootje op een rivier gelegd om zo de slechte geesten naar de zee te drijven.
Als de familie vergeet de poppen op te ruimen voordat de volgende dag aanbreekt, zal het meisje het komende jaar niet trouwen, zo zegt het bijgeloof.
Op 5 mei is het de beurt aan de jongens op ‘Children’s day’, en jongens zouden geen jongens zijn, mocht dit niet met samuraipoppen gevierd worden…

Waar praat jij bij met je kinderen? In de auto!

Je kan natuurlijk alles onderzoeken, maar dit onderzoek leek me toch vrij overbodig: moeders gebruiken autoritjes om bij de praten met hun kinderen.

Gezien het er vaak door de drukte niet van komt om te kletsen met de kinderen, gebeurt dit nu in de auto. In deze geïsoleerde ruimte is het gemakkelijker om zich te concentreren. 11% haalt zelfs speciaal de auto uit om de kinderen weg te voeren, zodat ze onderweg kunnen babbelen. Leuk!

Wonderkind

Bij het lezen van dit artikel dacht ik dat het ging om een hoogbegaafd kind. Niet dus, het gaat over de 9-jarige Ponari die een maand geleden getroffen werd door de bliksem. Toen hij bijkwam lag er een steen op zijn hoofd die hij in eerste reflex weggooide, raar maar waar kwam die steen terug (zal wel een geografische reden hebben), dus nam hij de steen mee naar huis. Daar bleek de steen een genezende werking te hebben: de koorts van de buurjongen verdween op slag bij aanraking van de steen, een jongetje van 5 begon te spreken na jaren stilte, zelf het dorpshoofd genas van een rare pijn…

Het dorp werd overstroomd met mensen die allemaal water bij zich hadden om het drinkbaar te maken. Jammergenoeg gebeurden hier heel wat incidenten: 4 mensen vertrappeld, vele gewonden, een baby is overleden nadat de ouders het ‘wonderwater’ gaven i.p.v. ermee naar de dokter te gaan.

Ponari wil nu graag terug naar school, maar de menigte houdt hem tegen. Niet alleen zij die zich willen genezen, maar ook de anderen die er geld aan verdienen: door verkoop van eten, drank, slaapplaatsen, wonderwater,… want per dag draait het dorpje 70.000 euro, stel je voor!

Nog maar eens een schitterend voorbeeld van onze maatschappij…

Eenarmige presentatrice mag niet

Toen ik het bericht begin deze week in de Britse pers las, kon ik mijn ogen niet geloven. Ik vond het dan ook te onbeduidend om er iets over te schrijven in de Kids2 blog. Maar de pers blijft hieraan aandacht besteden. Het zit zo: in de kinderprogramma’s van BBC is presentatrice Cerrie Burnell te zien die geboren is met een afwijking: ze heeft maar 1 arm. Op zich is dit geen probleem om een programma te presenteren, ware het niet dat ouders zich massaal verzetten tegen deze persoon omdat ze een handicap heeft. Deze handicap zou kinderen angstig maken en misschien zelfs nachtmerries bezorgen.

Nu zal het wel een minderheid van ouders zijn die hiertegen protesteert, maar het lef is toch ongehoord? Wat is hun visie over de wereld waar hun kinderen opgroeit? Is alles en iedereen die enigszins afwijkt van hoe ze er zelf uitzien taboe?

Ik heb medelijden met de kinderen die zo worden opgevoed, helemaal afgeschermd van de buitenwereld met angst voor het onbekende en met de ogen toe voor alles wat enigszins afwijkt van de norm. Wat ik me ook afvraag is of deze ouders dan zelf geen kleine kantjes hebben (slechte gewoontes, een karaktertrek, een niet perfect lichaam)?

Slum kinderen kijken naar Slumdog Millionaire

De film Slumdog Millionaire heeft terecht zoveel Oscars gewonnen. Niet alleen is het een schitterende film om te bekijken, maar ook de enorme impact op de realiteit vind ik fascinerend. Het is alsof door het succes van deze film alle ’slumdogs’ zich plots ook een beetje miljonair voelen, en daar gaat het toch allemaal om. Waarom blijven we het hebben over de ‘American Dream’? De ‘Slumdog Dream’ is stukken sympathieker.

De beelden van de honderden kinderen die zich verdringen rond een televisie om toch maar niets te moeten missen van de Oscar-uitreikingen, die hebben indruk gemaakt. Er is nog hoop voor onze wereld.

Nieuwe therapie voor jongeren: planten kweken

Een ophefmakende, nieuwe therapie voor jongeren met gedragsproblemen, bestaat erin om samen met hen planten en groenten te kweken. Neen, we hebben het hier niet over het aanleggen van een wietplantage, maar over het werken met planten, aarde en natuur. Door de speciale zorg die plantjes nodig hebben kunnen jongeren tot rust komen en hun frustraties leren beheersen. (Bron: telegraph.co.uk)

Mij klinkt dit als heel geloofwaardig in de oren, ik weet zelf hoe rustgevend het kan zijn om je eigen groenten te kweken en hoe overheerlijk het is om ze dan uiteindelijk op tafel te presenteren. Alleen heb ik de grootste bewondering voor die therapeuten omdat zij jongeren zover krijgen om hieraan ook effectief mee te werken. Ik ben er nog nooit in geslaagd om één van mijn kinderen te betrekken bij het werk in de moestuin. Ze zijn nu ook niet echt karaktergestoord (denk ik toch). We hebben het geluk om in de buurt te wonen van een echte Tuinbouwschool (www. ktatuinbouwschool.melle). Onze jongste dochter volgt daar haar middelbare schoolopleiding. Vaak ben ik jaloers op haar omdat ze alles leert over planten en natuur.

Op bezoek bij Nijntje

“Nij-ij-ntje, lief ko-nij-ij-ntje!”, het antwoord van Bas als ik hem vertel dat we naar het huis van Nijntje gaan. “Ik wil ook een Nijntje!” roept een kindje naar haar mama als ze Bas met een miniatuur-Nijntje het museum ziet verlaten.

Utrecht is de plaats waar het huis staat, in een straat waarvan je duidelijk ziet dat die Dick Bruna inspireerde, zo’n 50 jaar terug. Het huis is onderdeel van het Centraal museum, dus wil ik al waarschuwen dat de ruimte niet erg groot is, maar voor een kind is het wel indrukwekkend. Een volwassene loopt er na een uurtje al buiten (heeft alles kunnen lezen en bekijken). Maar Bas, die kon er een hele dag spelen, kijken, kindjes vertellen dat het zíjn trein is, in de winkel alles vastpakken en proberen meenemen naar huis.

Het was een leuke uitstap, ook voor de grote mensen lijkt Utrecht me een perfecte weekendtrip. Meer info op www.dickbrunahuis.nl.

Hoe meer je sms’t, hoe slimmer je wordt

Vraag jij je soms ook af waar het naartoe gaat met de taal van onze kinderen als je ze ziet sms’en of als je soms eens over hun schouders kijkt terwijl ze chatten? Bekruipt je het gevoel dat ze op die manier nooit in staat zullen zijn om deftig met hun moedertaal om te gaan? FOUT! Je bent hopeloos verouderd.

Uit een onderzoek van The British Psychological Society blijkt namelijk dat sms-taal heel goed is voor de taalontwikkeling bij kinderen. Hieruit blijkt dat kinderen die veel sms-tekst gebruiken gemiddeld een rijkere woordenschat hebben en gemakkelijker de taal leren. Het onderzoek werd uitgevoerd bij kinderen tussen 10 en 12 jaar.

Gelukkig dat ik zelf ook een psycholoog ben, anders zou ik gaan denken dat die Britse psychologen wel een slag van de molen hebben gehad. Maar ja, onderzoek is onderzoek. Ik ben toch van plan om mij te blijven ergeren als mijn kinderen weer eens W8 of vw schrijven.

(bron: British Journal of Developmental Psychology, Volume 27, Number 1, March 2009)