Toen ik het bericht begin deze week in de Britse pers las, kon ik mijn ogen niet geloven. Ik vond het dan ook te onbeduidend om er iets over te schrijven in de Kids2 blog. Maar de pers blijft hieraan aandacht besteden. Het zit zo: in de kinderprogramma’s van BBC is presentatrice Cerrie Burnell te zien die geboren is met een afwijking: ze heeft maar 1 arm. Op zich is dit geen probleem om een programma te presenteren, ware het niet dat ouders zich massaal verzetten tegen deze persoon omdat ze een handicap heeft. Deze handicap zou kinderen angstig maken en misschien zelfs nachtmerries bezorgen.
Nu zal het wel een minderheid van ouders zijn die hiertegen protesteert, maar het lef is toch ongehoord? Wat is hun visie over de wereld waar hun kinderen opgroeit? Is alles en iedereen die enigszins afwijkt van hoe ze er zelf uitzien taboe?
Ik heb medelijden met de kinderen die zo worden opgevoed, helemaal afgeschermd van de buitenwereld met angst voor het onbekende en met de ogen toe voor alles wat enigszins afwijkt van de norm. Wat ik me ook afvraag is of deze ouders dan zelf geen kleine kantjes hebben (slechte gewoontes, een karaktertrek, een niet perfect lichaam)?
"Bigger Gum (Sportlife)"
Hier krijg ik kippevel van. Waarschijnlijk zijn dat ook de ouders die dan net “inclusief onderwijs” gaan tegenwerken. Bij ons op kamp http://www.ideekids.be zijn kinderen en monitoren met een handicap meer dan welkom. Onze ervaring is dat kinderen uit nieuwsgierigheid heel veel vragen stellen. Een eerlijk antwoord volstaat en nog nooit feedback gekregen over nachtmerries. Als ik al mijn verborgen kantjes allemaal optel, dan ben ik blij dat ze niet zichtbaar zijn.